Time To Wake Up review - Blinkt uit in middelmatigheid

Psychische klachten zijn lang een topic geweest waar we bewust of onbewust de ogen voor sloten. Soms uit naïviteit, maar in sommige gevallen ook omdat we simpelweg niet weten wat we met die informatie moeten, hoe hard we ook proberen om het te begrijpen. Dealen met psychisch malheur is voor iedereen lastig, voor zowel degene die ermee kampt als de personen eromheen. In de gaming industrie lijkt daarentegen steeds vaker aandacht te worden geschonken aan dit beladen onderwerp. Zo ook in het geval van Time To Wake Up, een first-person short story waarin de oorzaak en het effect van het mentale rugzakje in een uurtje of twee wordt uiteengezet. Maar ook hier lijkt een eerder aangekaart patroon terug te keren: wat moet ik hier precies mee?

De man in de zwarte spiegel

Vrijdagavond. Terwijl de helft van de maatschappij zich richting de horeca wendt om het weekend in te luiden, zit ik apathisch op de bank. TV uit. Of aan, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik naar kijk. Er komt een appje binnen van een collega. “Kom je ook? Je moet echt een keertje los gaan joh.” Diep van binnen weet ik dat er waarheid schuilt in die twee zinnen, maar mijn brein zegt ‘nee’. Ik zet de telefoon uit en doe alsof ik niks heb gezien. Intussen zit ik naar die zwarte spiegel genaamd ‘de televisie’ te kijken, walgend van de persoon die terug staart. “Ik ga m’n nest wel weer in. Bijna maandag.” Ik zou willen dat het fictie was, maar helaas was dit geruime tijd hoe ik mijn weekenden doorbracht.

Bij Alan Malone - de protagonist in Time To Wake Up - verloopt het weekend waarschijnlijk soortgelijk. We treffen hem dan ook aan in een van deze episodes. Zijn huis is een teringbende, de rekeningen worden maar niet betaald en een invitatie van zijn nieuwe buurvrouw - die hem via een briefje onder de deur uitnodigt voor een drankje - wordt tegen beter weten in direct verworpen. In plaats daarvan grijpt Alan naar zijn toevlucht: slaappillen. Dat het maar weer morgen wordt. Maar deze nacht wordt anders. Alan’s onderbewuste en een stem in zijn hoofd nemen in Time To Wake Up namelijk het voortouw en laten ons in een uur of twee zien waar zijn houding vandaan komt en hoe destructief deze uiteindelijk kan zijn.

Van enigszins cliché walking sim ...

Ergens ben ik dan ook blij met het verhaal dat Time To Wake Up tracht te vertellen, zelfs als het allemaal een tikkeltje cliché kan overkomen voor de niet-ingewijden. We hoeven dan ook niet lang te wachten op Alan’s achtergrondverhaal, waarin een moeilijke jeugd, pesterijen en argeloze ouders centraal staan. Het zorgt er allemaal voor dat Alan steeds meer verstrikt raakt in zijn eigen isolement, waarin een controversieel boek genaamd ‘Hell is Other People' soelaas biedt. Het leidt bij de mensen om hem heen tot meer onbegrip en Alan dealt hiermee door zelf te gaan schrijven. De relatie met een papieren confidant - zijn dagboek - is warempel sterker dan met mensen van vlees en bloed.

In Time To Wake Up levert dit een grondbeginsel voor - wat het in eerste instantie lijkt - een psychologische walking sim waarin één specifieke gimmick centraal staat: knipperen. Elke keer als Alan met zijn ogen knippert, verandert de wereld om hem heen. Alsof je door twee parallelle universums struint, gescheiden door twee oogleden. Hoewel elk level een centraal thema weerspiegelt - Alan’s herinneringen aan een traumatische omgeving - weet Alan zich er door regelmatig te wisselen van versie doorheen te banen. Spannend is dit in eerste instantie niet. Mede door een strikt lineaire opzet en zeer basale omgevingspuzzels, kun je Time To Wake Up bijna met je ogen dicht doorlopen. Als je niet meer verder kunt vanwege een obstakel, weet je dat een keertje knipperen steevast de oplossing is. Het wordt het eerste uur vaak niet veel ingewikkelder dan dat.

... tot (soms frustrerende) trippy puzzel platformer

Pas wanneer we wat verder in Alan’s droom/nachtmerrie verzonken raken, vraagt Time To Wake Up wat van je denkvermogen of ruimtelijk inzicht. Het walking sim label wordt na verloop van tijd verruild voor puzzel platforming, waarbij we niet langer bezig zijn met knipperen om barrières te laten verdwijnen, maar eerder om hints, puzzel- en platform elementen te laten verschijnen. Het is wederom geen rocket science, maar het is een duidelijke - en zeer welkome - switch in de pacing. Hoewel het idee achter deze opbouw begrijpelijk is, mist het ergens zijn doel. Ontwikkelaar Eye Blink Twice lijkt in de eerste acte vooral de nadruk te willen leggen op Alan’s verhaal en deze vertelling niet onnodig te willen compliceren, maar hierdoor komt de potentie van de game dus zeer laat aan de oppervlakte.

En dat is jammer, want het is juist die tweede helft die Time To Wake Up enigszins interessant maakt. Zodra het omslagpunt is bereikt, serveert Time To Wake Up niet alleen meer innovatieve gameplay, maar ook interessanter leveldesign. Een relatief tam ouderlijk huis, school corridor en ietwat psychedelische kluisjesruimte worden dan ingeruild voor een bibliotheek waarin van alles rondvliegt, een gymzaal vol trefbal-gerelateerde hindernissen, trippy speeltuinen en zelfs een imposante cyberspace vol uitdaging waarin het knipper concept veel beter tot zijn recht komt. Dat wil niet zeggen dat die tweede helft zaligmakend is. Met innovatievere gameplay komt namelijk ook de verantwoordelijkheid om deze goed uit te werken en ook hier gaat het soms mis. Soms is het gewoon lastig om te achterhalen wat de game van je wil en waar het de grenzen legt, al ben ik er relatief gemakkelijk doorheen gekomen door sommige zaken te brute forcen.

Net wel/niet

Helaas is het wel dit ‘net wel, net niet’ gevoel wat Time To Wake Up laat uitblinken in middelmatigheid. De game is echt niet slecht en ergens verdient het wel een kans, maar het weet eigenlijk nergens echt in te excelleren. Het verhaal is er een welke wat mij betreft aandacht verdient, maar het is net niet boeiend genoeg om er jezelf echt in te investeren. Dat is op zichzelf al zonde, gezien Time To Wake Up zinspeelt op meerdere eindes door de speler de keuze te geven om sommige dagboekpassages wel of niet te delen met de stem in Alan’s hoofd. Ik vond het in ieder geval niet zodanig interessant om er nog eens twee uur aan te spenderen, hoe zeer het me ook spijt om dit te bekennen.

Hetzelfde geldt dus voor de puzzels. Waar het soms brilliant uit de hoek weet te komen en goed gebruik maakt van de core mechanics en het leveldesign, slaat het de keer daarop weer de plank mis. Vooral platforming is een mixed bag, juist door die core mechanics. Zo klinkt knipperend met je ogen van een zichtbaar platform naar een onzichtbaar springen op papier als geniaal, maar in de praktijk levert het in Time To Wake Up soms frustrerende gameplay met een hoog trial & error gehalte op. Ook hier geldt weer dat het allemaal enigszins vergeeflijk was geweest als het verhaal je bij de kladden had gepakt, maar dat is dus niet direct het geval.